As wywiadu mnie nie obraża

W Rzepinie był pan zastępcą dyrektora Izby Celnej, skąd trafił na drugi koniec Polski do Białej Podlaskiej. To awans?
– Traktuję to w kategoriach kolejnego etapu w życiu zawodowym. Jeszcze bardziej odpowiedzialnego niż poprzednie. Będę się starał, by był to etap spełniony, przede wszystkim dla podległych mi funkcjonariuszy. I to nie jest patos.

Będzie pan startował w konkursie na stanowisko dyrektora bialskiej izby? Chce pan tu zostać dłużej?
– Oczywiście. Inaczej nie podjąłbym się zadania kierowania izbą. Ona zasługuje na stabilizację.

Bialscy podwładni zdążyli już pana poznać. Ich opinie na pana temat są podzielone. Niektórzy ironicznie nazywają pana „asem wywiadu”.
– Wiem, skąd się wzięło to określenie. W 2002 roku w cle powstawały komórki operacyjne, które niesłusznie były nazywane wywiadem celnym. Bardzo miło wspominam czas, gdy byłem naczelnikiem wydziału dokumentacji celnej. A do określenia „as wywiadu” podchodzę humorystycznie. Nie obraża mnie. Wielu funkcjonariuszy zdążyło już poznać moją filozofię kierowania, nie rządzenia. Preferuję jawny i transparentny sposób przekazu informacyjnego. Jestem zwolennikiem organizowania cyklicznych spotkań z funkcjonariuszami, w trakcie których można też porozmawiać o problemach, oczekiwaniach funkcjonariuszy. Irytuje mnie, jak ktoś mówi, że rządzi. Bo rządził to król. Moje stanowisko jest dla funkcjonariuszy, a nie odwrotnie. Ja bez nich nie istnieję.

A co z kąśliwymi sugestiami, że o pana awansie zdecydowała znajomość z szefem Służby Celnej Jackiem Kapicą?
– Rozgraniczam prywatność i sferę zawodową. Jeśli padają takie zarzuty, to albo są wypowiadane na wyrost, albo nie do końca przemyślane.

Ma pan pomysł na zarządzanie bialską izbą?
– Najważniejsze są kierunki, w jakich będziemy iść. Pierwsza płaszczyzna to nadzorczo-odwoławcza. Chodzi tu o nadzór nad wszystkimi jednostkami terenowymi podległymi bialskiej IC oraz kwestie związane z drugą instancją w przypadku postępowań administracyjnych i karnych skarbowych. Położę też nacisk na płaszczyznę kontrolną, w zakresie pełnej współpracy izby z naczelnikami urzędów celnych. Te działania powinny się uzupełniać. Taka jest przyjęta linia funkcjonowania Służby Celnej przez jej kierownictwo. Trzecia płaszczyzna, najważniejsza z punktu widzenia komfortu pracy funkcjonariuszy, to płaszczyzna usługodawcza. Izba celna, posiadająca komórki kadrowe, płacowe, logistyczne i informatyczne, winna służyć komórkom terenowym. Analizować potrzeby i dostarczać to, co funkcjonariuszom jest należne. Będę dbał o komfort pracy funkcjonariuszy. Tak jak i o to, by prawdziwy turysta był sprawnie obsłużony. Będziemy walczyć z tymi, którzy naruszają prawo, dążąc, by ci uczciwi mogli przekraczać przejście w sposób szybki i prosty.

Będą jakieś ruchy kadrowe na stanowiskach kierowniczych?
– Pewne zmiany kadrowe już zostały dokonane. I jest to zupełnie naturalne. Każdy kierujący tak dobiera zespół, by jak najlepiej realizować powierzone zadania.

Często słyszy się o lekceważącym i nieprzyjemnym podejściu celników szczególnie w stosunku do obcokrajowców. Wizerunek bialskiej Izby Celnej został też dość istotnie nadszarpnięty po fali aresztowań funkcjonariuszy. Jak zamierza go pan poprawić?
– W bialskiej izbie pracuję już osiem miesięcy i nie wydaje mi się, by uwagi, o których pani wspomniała, były aż tak częste. Myślę, że śmiało mogę powiedzieć, że pojawiają się coraz rzadziej. A przypadki nieetycznych zachowań zdarzają się w każdej instytucji.
Co zaś się tyczy obsługi klienta, to przywiązuję dużą uwagę do kultury tak zwanej obsługi wstępnej. Funkcjonuje powiedzenie: Jak cię widzą, tak cię piszą. Tłumaczę to funkcjonariuszom i ich bezpośrednim przełożonym. Każdy z nich musi zdawać sobie sprawę, że jest funkcjonariuszem publicznym i służy społeczeństwu i krajowi. Trzeba pamiętać, że na terytorium właściwości IC w Białej Podlaskiej Służba Celna obsługuje zewnętrzną granicę Unii Europejskiej. Jest jej wizytówką. Nie wyobrażam sobie, by funkcjonariusz państwowy był nieuprzejmy czy arogancki w stosunku do tego, kogo obsługuje. Nawet przemytnik zasługuje na szacunek. Mamy być stanowczy, ale kulturalni. Jeśli będę miał sygnały, że jest inaczej, będę bezwzględnie z tym walczył. Każdy, kto zwróci uwagę na nietaktowne zachowanie funkcjonariusza celnego, będzie wysłuchany. Ale będę też chronił funkcjonariuszy przed pomówieniami. Dlatego każda tego typu informacja będzie weryfikowana. Na przejściach granicznych mamy monitoring i korzystamy z niego. Na tej podstawie mogę stwierdzić, że niejednokrotnie sytuacje opisywane przez podróżnych nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości.

(rozmawiała Katarzyna Fronc)


Młodszy inspektor celny Remigiusz Woźniak od 8 marca pełni obowiązki dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej. Na to stanowisko na wniosek Szefa Służby Celnej powołał go minister finansów. Zastąpił dotychczasowego dyrektora Jerzego Siedlanowskiego, któremu przypadło stanowisko zastępcy dyrektora bialskiej IC.
Woźniak ma 40 lat. Jest absolwentem Uniwersytetu Zielonogórskiego, ukończył też podyplomowe studia kryminalistyczne na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu we Wrocławiu. W służbie celnej od 1995 roku. Karierę zawodową rozpoczął od pracy w Izbie Celnej w Rzepinie - na stanowisku kontrolera celnego w Oddziale Celnym w Zielonej Górze. Po dwóch miesiącach został przeniesiony do referatu operacyjnego w Olszynie. W połowie 2000 r. tworzył, a następnie do 2002 r. kierował referatem operacyjnym w Gubinku. W 2002 r. został naczelnikiem wydziału dokumentacji celnej. W styczniu 2006 r. minister finansów powołał go na stanowisko zastępy dyrektora Izby Celnej w Rzepinie. Stamtąd trafił do Białej Podlaskiej. Od lipca 2009 r. Remigiusz Woźniak pełnił obowiązki zastępcy dyrektora tutejszej izby i był odpowiedzialny za pion kontroli.
Nowy dyrektor jest żonaty, ma córkę. Jego pasją jest sport.